|
|
 Koty
Perskie
Historia
Ojczyzną kotów perskich jest Turcja.
Tam też hodowane były już przeszło 500 lat temu. Pewne jest, że
obecny wygląd tych kotów odbiega znacznie od wyglądu ich przodków. W
Europie koty perskie rozprzestrzeniły się w XVI wieku. W Anglii i
Francji krzyżowano je z kotami angorskimi i w końcu uzyskano zwierzęta
o jedwabistej budowie futra, charakterystycznej dla dzisiejszych kotów
perskich. Systematyczna pracę hodowlaną rozpoczęto w 1871 roku.
W Polsce do roku 1939 istniał Klub Miłośników
i Hodowców Kotów Rasowych z Sekcją Kotów Perskich. Prowadzono ich
rejestrację i księgi rodowodowe. Niestety, wojna zaprzepaściła tę
pracę. Po II Wojnie Światowej nieliczna ilość kotów perskich była
hodowana w Polsce. Dopiero w latach siedemdziesiątych Jolanta Kotłubiej
sprowadziła z Niemiec parkę kotów, m.in. kotkę Thurid von Garmshof,
którą śmiało można nazwać matką kotów perskich w Polsce. W
dziewięciu miotach wydała ona na świat 36 kociąt. Od tego czasu
hodowla kotów perskich w Polsce rozwija się bardzo dynamicznie.
Charakterystyka
Koty perskie można nazwać arystokracją
wśród kotów. O ich wyjątkowej urodzie stanowi przede wszystkim
wspaniała okrywa włosowa: długa, jedwabista i gęsta. Piękna, długa
kryza wokół szyi powinna być obfita i zakrywać całą pierś. Koty
perskie charakteryzują się ogólnie masywną budową. Wydają się krępe
ze względu na krótkie łapy i szeroką pierś oraz krótką i masywną
szyję. Mają muskularne łopatki i grzbiet. Posiadają mocne kończyny
zakończone dużymi, okrągłymi poduszeczkami z pęczkami włosów między
palcami. Ogon powinien mieć długość proporcjonalną do reszty ciała.
Głowa persów jest okrągła i masywna. Policzki są pełne, a czoło
wypukłe. Nos mały, krótki i szeroki. Koty te mają mocne i szerokie
szczęki oraz wydatną brodę. Uszy są małe i lekko zaokrąglone, z ładnymi
pęczkami dłuższych włosów. Oczy muszą być duże, wyraziste i błyszczące,
rozstawione daleko od siebie. Wyróżnia się około 114 odmian barwnych
kotów perskich.
Temperament
Koty perskie w porównaniu z innymi
rasami wykazują najwyższy stopień udomowienia. Zatraciły zdolność
do polowania, nie mogą więc tępić myszy czy szczurów. Odznaczają
się za to wspaniałym charakterem i niezwykłą wiernością. Koty te są
spokojne, łagodne, przymilne, nie chodzą po firankach, nie gryzą i
nie drapią. Okres rui też zazwyczaj przechodzą ciszej i łagodniej.
Obdarzone są wysoką inteligencją a przypisywana im flegmatyczność
wynika z opanowania i spokoju - nigdy z tępoty. Są to typowe kanapowe
i najlepiej czują się w domu. Są wspaniałymi towarzyszami życia dla
ludzi w każdym wieku. Także ich głos jest cichy, melodyjny i
przyjemny dla ucha.
Pielęgnacja
Bujna okrywa włosowa kotów
perskich wymaga codziennego czesania, najlepiej metalowym grzebieniem.
Od czasu do czasu należy je kąpać, zawsze po uprzednim uczesaniu. Do
kąpieli trzeba kota przyzwyczaić w młodym wieku.
Indeks
ras
Strona
główna
|
