|
|
Odrobaczanie
kotów
Plan odrobaczania dla kotów:
-
pierwsze odrobaczenie w wieku ok. 4 tygodni
- kolejne w wieku ok. 6
tygodni
- później odrobaczanie co pół roku w przypadku kotów domowych
lub co 3 miesiące w przypadku kotów wychodzących albo
polujących
Co zrobić, gdy stwierdzimy obecność pasożytów w kale
lub wymiocinach:
- mój ulubiony preparat w tej sytuacji (wybór
subiektywny, ale poparty wynikami ) to Aniprazol
- podaje się go przez
3 kolejne dni w dawce 1 tabletka na 10 kg masy ciała
- dwa tygodnie
przerwy
- znów Aniprazol przez 3 kolejne dni w dawce 1 tabletka na 10
kg masy ciała
Uwagi dotyczące odrobaczania:
- jedynie
odrobaczanie jednocześnie wszystkich zwierząt domowych ma sens - podanie
leków różnym zwierzętom w różnych terminach nie ma sensu
- po podaniu
leku przeciwrobaczego może dojść do rozwolnienia
- ważne jest, by nie
podawać dużej, adekwatnej do masy ciała dawki leku zwierzęciu, które jest
podejrzane o silne zarobaczenie.
Duża dawka leku może spowodować
jednoczesną masową śmierć pasożytów jelitowych, co zazwyczaj kończy się
zatkaniem światła jelit i ich niedrożnością. Dodatkowe zagrożenie sprawia
fakt, iż rozpadające się w tej sytuacji martwe nicienie są źródłem
niezwykle silnych alergenów, które, jeżeli zostaną wchłonięte przez ścianę
jelita, mogą doprowadzić do śmierci zwierzęcia w wyniku wstrząsu,
zazwyczaj poprzedzonego objawami neurologicznymi. Przy podejrzeniu silnego
zarobaczenia lepiej jest rozłożyć odrobaczenie na 2-3 dni, podając za
każdym razem dawkę preparatu zmniejszoną o około 1/3 względem
standartowej, adekwatnej do masy ciała zwierzęcia. Około godziny-dwóch po
podaniu leku odrobaczającego powinno się podać niewielką ilość ciekłej
parafiny doustnie. Ułatwi to wydalenie martwych pasożytów oraz utrudni
ewentualne wchłanianie ich toksyn
Niektóre kocie pasożyty
wewnętrzne
Tasiemczyce
Podstawowe fakty
-
tasiemce Dipylidium caninum, Mesocestoides lineatus, Taenia sp.,
Echinococcus sp., Diphylobothrium latum
- bytują w jelicie cienkim
-
najpopularniejszy jest Dipylidium caninum, który dostaje się do organizmu
wraz ze zjedzoną pchłą.
Wygląda on tak (właściciele zazwyczaj
porównują jego człony do ziaren ryżu pełzajacych w okolicy odbytu)
-
pozostałe dostają się do orgaznimu wraz ze spożytymi narządami
wewnętrznymi chorych ssaków lub ryb (Diph. latum)
Objawy
- u kotów
rzadko, częściej u psów
- czasami biegunka, osłabienie, objawy
nerwowe
- wędrujace w okolicy odbytu człony Dipylidium caninum wywołują
świąd i "saneczkowanie"
Zapobieganie
- wykluczenie z karmy surowych
odpadków poubojowych i ryb
- zwalczanie inwazji pcheł i wszołów
-
regularne odrobaczanie zwierząt - rutynowe preparaty
Znaczenie dla
człowieka:
- człowiek jest żywicielem przypadkowym dla Echinococcus sp.
W razie zarażenia może być on niezwykle groźny dla zdrowia człowieka -
stale rosnące, dochodzące do kilkunastocentymetrowej średnicy cysty
umiejscawiają się w narządach wewnętrznych i mózgu - jedyną metodą
leczenia jest zabieg operacyjny
Glistnice
Podstawowe
fakty
- nicienie Toxocara cati i Toxascaris leonina
- bytują w
jelicie cienkim
- zarażenie po spozyciu inwazyjnych larw znajdujących
się w środowisku oraz żywicieli niespecyficznych, np. gryzoni
- w
przypadku T. cati mozliwe zakażenie środmaciczne lub z mlekiem matki
-
nicienie są zazwyczaj opisywane przez właścicieli kota jako "zywe
spaghetti" albo 'białe makaroniki" lub "sprężynki". Wyglądają
tak:
Objawy
- biegunka
- wychudzenie
- anemia
- możliwe
zaburzenia nerwowe
Zapobieganie
- utrzymywanie higieny w otoczeniu
zwierząt, regularne usuwanie kału
- regularne odrobaczanie zwierząt -
rutynowe preparaty
Tekst
zaczerpnięto z forum
miau.pl
Zdrowie
i opieka
Strona
główna
|
