|
|
 Koty Bengalskie
Historia
Na początku lat 60. amerykańska
biolog Jean Mill rozpoczęła krzyżowanie kotów domowych z dzikimi
kotami bengalskimi z zamiarem uzyskania kota podobnego do lamparta o
właściwościach kota domowego. Stosując jednorazowe krzyżowania z
amerykańskimi kotami krótkowłosymi abisyńskimi, a przede wszystkim
egipskim mau, uzyskała na początku lat 80. pierwsze godne uwagi
wyniki. Typowy lamparci wzór na futrze nie był przy tym największym
problemem hodowlanym. Potomstwo pierwszego jak również drugiego
pokolenia (F1 i F2) odziedziczyło po swoim bengalskim ojcu (Felis
bengalensis) tyle cech charakteru kota dzikiego, że nie można go było
oddać w ręce niedoświadczonych hodowców. Dopiero w trzecim i
czwartym pokoleniu zwierzęta straciły trochę ze swej płochliwości i
agresywności w stosunku do ludzi i nadawały się do hodowli. Krytycy
nowej rasy, która jeszcze nie jest uznana przez wszystkie organizacje
hodowców, stanowczo kwestionują pochodzenie kota bengalskiego od
dzikiego Felis bengalensis, utrzymując, że został on przez
uwydatnianie pewnych cech "zrobiony na dzikiego". Jean Mill
także otwarcie przyznaje, że kocury pokoleń F1 i F2 były bezpłodne.
Tylko dzięki samicom można było początkowo zapewnić trwałość
przekazywania cech rasy, jednak krytycy energicznie to podważają.
Niczego to jednak nie zmienia w urodzie i elegancji ruchu
przedstawicieli tej rasy; koty tej rasy są bardzo drogie.
Charakterystyka
Są bardzo zwinne. Z łatwością
dostają się na czubki drzew, potrafią też pokonywać duże odległości
maszerując wytrwale. Dobrze czuja się też w środowisku wodnym, są
świetnymi pływakami. Wiele dzikich leopardów „załatwia” się do
wody, aby ukryć swój zapach przed drapieżnikami (ta cecha została
zachowana). Można się spodziewać, że potomstwo tego dzikiego kota
odziedziczy po nim choć część tych cech. Ale w miarę jak kolejne
pokolenia oddalają się od jego dziedzictwa, niektóre z tych cech
zanikają, można też nimi manipulować. U pierwszych pokoleń
(foundation bengals) można zaobserwować pewną ostrożną inteligencję
niewątpliwie odziedziczoną po przodkach. Potrzebują one bezpieczeństwa
i zazwyczaj z trudem przychodzi im adaptowanie się do jakichś zmian.
Mają też problem z przywiązaniem się do człowieka, jeśli jednak
tworzy się więź między kotem a jego właścicielem, to jest bardzo
silna i jakiekolwiek jej naruszenie może spowodować trwałe
zniszczenia w kociej psychice. Koty te nie są co prawda wojowniczo
nastawione, lecz gdy narazi się je na jakąś niewygodną sytuację
zazwyczaj uciekają do cichego schronienia.
Temperament
Kot bengalski - w Europie nazywany
leopardetą - jest kotem typu orientalnego o wydłużonym ciele i sprężystej
sylwetce. Pod względem budowy ciała przypomina jeszcze swoich dzikich
przodków, jest duży i krzepki, co jednak nie znaczy, że musi robić
wrażenie masywnego lub ociężałego, a przy tym powinien mieć dobrze
rozwinięte mięśnie. Żylaste, długie kończyny z okrągławymi łapami
są bardzo sprawne i świadczą o dużej zdolności do wykonywania skoków.
Tylne kończyny są nieco dłuższe niż przednie, co sprzyja ruchliwości
i elegancji ruchów. Kształt głowy prawie już nie przypomina głowy
dzikich przodków bengalskich, która była u nich skrajnie wąska i
wysmukła. Głowa kota bengalskiego jest bardziej podobna do głowy kotów
abisyńskich z domieszką cech kotów domowych; duże i wysoko osadzone
uszy dobrze harmonizują z tym fenotypem.
Kot bengalski ma futro ściśle przylegające do ciała, gęste i
jedwabiste, z małą ilością podszycia. Futro młodych kotów do czasu
uzyskania przez nie futra osobników dorosłych może wyglądać nieco
bardziej pluszowato. Urzekający jest rysunek okrywy włosowej kotów
tej rasy. Niezależnie od koloru zasadniczego futra na całym ciele
znajdują się nieregularnie rozmieszczone plamki mniej więcej
jednakowej wielkości i kształtu, zawsze ułożone poziomo i o kształcie
łańcuchów. Na kończynach również są cętki, które w dolnej części
tylnych kończyn i na przednich kończynach przechodzą w prążki.
Paski na policzkach i szyi oraz charakterystyczne "M" na czole
dopełniają rysunku futra dzikiego zwierzęcia. Wzdłuż kręgosłupa
biegnie ciemna pręga, a obok niej dwie równoległe linie tej samej
barwy. Na ogonie jest kilka wyraźnych pierścieni w kolorze oznak, a na
tylnej stronie uszu nie może zabraknąć "odcisku kciuka".
Białe plamy mogą występować na podbródku i piersi, brzuchu i wewnętrznej
stronie kończyn oraz poduszeczka z wąsami. Oczy, nos i wargi są
czarno obrzeżone. U kotów cętkowanych tabby wzór rysunku futra może
być we wszystkich kolorach.
Indeks
ras
Strona
główna
|
